توضیح پتک: این یادداشت پیش از این در پایگاه اینترنتی مطرود منتشر شده است. بنا به اهمیت متن، نشریه پتک آن را باز انتشار میکند.
مجموعهی شعر (1) در همان نامی که برای خود برگزیده است، مرجعیت ژنریک شعر را زیر سوال میبرد و بیکفایتی آن را اعلام میکند. این نام، این شمارهای که درون پرانتز قرار گرفته، خواستِ استراتژیک و موقعیتشناسانهی مجموعه را وامینماید و روی این نقطهی تروماتیک انگشت میگذارد که این مجموعه نیز همچون همهی مجموعههای دیگری که رسمی و غیررسمی منتشر میشوند، کافی به نظر نمیرسد. این فقط مجموعهی شعر(1) است...
در طول هفته ای که گذشت در حوزۀ هنرهای تجسمی خیمه شب بازی و نمایشی زیر عنوان «نخستین گردهمایی زبان نو، هنر جدید» برگزار شد. این گردهمایی چند روزه که از 23 تا 26 آذر ماه در محل گالری لاله برگزار شد، شامل اجرای آثاری در قالب ویدئو، اینستالیشن و پرفورمنس از سوی طیف مشخصی از هنرمندان بود. این اجراها همراه با جلسات سخنرانی بود که به قصد باز تعریف و مصادرۀ این مفاهیم هنری درنظر گرفته شده بود.
برنامه عمل که در بولتن گردهمایی ارائه شده است از قضا همان استراتژی عمل مرکز هنرهای تجسمی وزارت ارشاد «دولت اصلاحات» است، و زیر همان عنوان. استراتژی که در هشت سال حضور مستقیم این جناح از جمهوری اسلامی در دولت و با نام «هنر جدید» اجرا شد. که قصد و نهایت آن چیزی نیست جز؛ ایجاد سایه و کپی دروغین در موازات جنبش هنر رادیکال، برای ایجاد انحراف در روند کنشگری این جنبش هنری. و با هدف بینتیجه گذاشتن هرگونه کنش رادیکال...
...ادبیات بورژوایی (چه رئالیسم سوسیالیستی و چه ادبیات والا و انتزاعی) که با نظام توزیع سرمایهداری همراه میشود، فرایند تولید را مخفی میکند. همانطور که بافت کارخانهها و کارگران پنهان نگاه داشته میشود و فقط نتیجهی کار یعنی کالای تولید شده در معرض نمایش گذاشته میشود. در این نوع ادبیات نیز متن پایان یافته به مخاطب عرضه و طوری القا میشود که فرایندی در کار نبوده است و یا حداقل به شکلی که واقعن بوده نشان داده نمیشود. اما در این مجموعه تولید در خیابانهای شهر اتفاق میافتد، پس چیزی پنهان نمیشود...
امروز جنبش هنرمندان معترض و پیشرو در قالب هنر شهری با موضع رادیکال تر در روند مناسبات اجتماعی دخالت میکنند. گرافیتی و هنر شهری از آن وضعیت منفعل تزئینی و نمایشی خود خارج شده است. گرافیتی امروز با موضع و پراتیک رادیکال تر در محیط شهری بروز پیدا میکند. هنر شهری به نقد هنر به اصطلاح پیشرو سالهای قبل رفته است. امروز هنرمندان شهری با تحلیل درست تر از اوضاع عینی در صدد شفافیت مرز بین خود و هنر موزه ای هستند. و این مرز و موضع گیری با قاطعیت، حساب خود را از تمام جوانب هنر محافظه کار و کاسبکار جدا کرده است...
بی شک صحبت از هنر و ادبیات اعتراضی اشاره به مبحث آکادمیک مشخصی نیست. و تئوری و جریان و شاخۀ تئوریک مشخصی را به ذهن نمی آورد. این عنوان عاجز و ناتوان است که نشان و راهنمایی بر مبنای تئوریک یک مجموعه باشد.
همین حقانیت و نقطۀ قوت ماست. تئوری سکوی استارت ما نیست. آنچه ما را گرد هم متحد میکند، به عنوان گروهی هنرمند و نویسنده و شاعر، تئوری نیست. مشتی مفهوم و گزارۀ نوشته نیست. ما کنش خود را از جایی آغاز میکنیم که در آن گام برمیداریم. ما از...
